Pagkilala’t Paglimot

BAWAL ANG TAO RITONG

MAGLAKAD NANG DI LUMILINGON SA PINANGGALINGAN

NAKAMAMATAY

(22 Enero) Babala: isa itong hodge-podge, stream-of-consciousness, unorganized outlay ng pagkatuklap ng isipan dahil nakalimutan kong anibersaryo pala ng Edsa Dos noong ika-20 ng Enero kung kailan ko sinulat ang post na ito, habang nagpapalipas ng oras para mapanood ang inaugural speech ni Obama.

Salamat kay Tonyo sa pagpapaalala. 

Sina Bolante, Aytona, Paule, Araos, Gregorio, Llarena, et al, hindi raw magkakakilala.O nagkakilala na minsan pero nakalimutan na kung saan at kailan.

Well, hindi natin alam kung sino ang nagsasabi nang totoo. Ang alam lang natin, hindi nila kilala ang milyun-milyong magsasakang hanggang ngayon ay walang sapat na abonong ginagamit sa sakahan. Ang mga magsasakang iyon, hindi na rin malamang nakilala (o nasilayan man lang) ang P728 milyong Fertilizer Fund.

 * * *

Malamang, hindi rin kilala ng mga karakter na iyon kung sino ang mga ito:

“Kung nais mong makilala kung ano kami na nagigingmasigla sa tagaktak ng ulan, sa taglay ng batongnaipong lakas, kami na nanginginig sa taglay ng hanging
pamumukadkad (na nagpapahina sa potensyalidad ng mundo),
kami na kumikilos tulad ng pagbuka ng bulaklak sa araw;

“Kung nais mong makilala kung ano kaming nagiging
makapangyarihan at walang-kamatayan sa di mabilang na katapat,
bawat bahagi ay puno ng pag-asa, bawat pag-asa ay sukdulan,
bawat kasukdulan ay di makauri, bawat pagka di makauri
ay pinayayabong ng walang-hangganang ganda ng pagka-kasama…”

-Carlos Bulosan

* * *

Aaminin ko, nakalimutan kong anibersaryo pala ng EDSA Dos ngayong araw, hanggang sa ipinaalala ni Tonyo sa kanyang Plurk.“Oo nga pala, shet.”

Saka na ang debate kung dapat bang pagsisihan ang paglahok dito pitong taon na ang nakararaan. Pero nakalatag pa rin iyon. Si Cory, maagang nagpasintabi. Si Ederic, walang pagsisisi. Ako rin naman, bagaman may bahagyang agam-agam afterthoughts, hindi nagsisising sumali rin ako at that particular date and time (that I unfortunately forgot at this particular date and time).

Magmamadali sana akong matapos sa pagba-blog para makauwi sa bahay at mapanood ng inauguration ni Obama, hanggang sa nagpaalala nga si Tonyo. At nagpasya na lang akong mag-ubos ng baterya ng laptop sa Burger King bilang penitensyang pitik lang sa palad.

* * *

Paano nga ba makakakilala kung nakakalimot?

* * *

Ayan, sinaksak ko na ang laptop. May outlet pala dito sa BK. Convenient.

Most of the time, it is convenient to forget, especially if there are other things being pursued. Like a decent living. Like personal matters, problems and milestones. Like other immediate concerns, both short-term and long-term. No, I’m not an apologetic for apathy. This is also not my way of saying “I am Sorry.”.

* * *

Ang di lumingon sa pinanggalingan ay di makararating sa paroroonan, sabi ng matatanda. Pero susog ko: kung tumatakbo nang patalikod, tiyak sesemplang sa “bawal ang tao rito nakamamatay” pink sign.

* * *

Marami pang kailangang kilalanin at kalimutan, kilalanin at kalimutan, kilalanin at kalimutan, at kilalaning mabuti sa huli. At pumili sa huli. Dahil sa huli…

“Kung nais mong makilala kung ano kami
KAMI AY REBOLUSYON!”

* * *

Let’s end this piece by saying, well, I did not get to organize my thoughts well on this matter of getting-to-know and remembering-vs-forgetting. And sorry, Obama, I missed your inaugural speech. But I will get to know you not through your inaugural speech but by how you really run your damn country. I like you, you inspire me, but I’d like to see you roll up your sleeves and toil too.

Ako, magbabanat na rin ng buto.

* * *

Rejoinder lang (12:55 am, while waiting for Obama to speak): Makalimutan man ang petsa, pihado akong naaalala’t kilalang kilala ng mga Pilipino ang pangako’t pag-asang tinalikdan ng kasalukuyang pamahalaan. Araw-araw ito nangyayari. Araw-araw natin ito naaalala. Araw-araw tayo naghahangad ng pagbabago.

The destinies of nations are not pre-ordained. Nasa kamay natin ang pagbabago. Tama na ang pagkakamot ng ulo.