Pangamba’t Kaligayahan

Una sa lahat, gusto kong magpaumanhin kay Mai, bokalista ng Blue Rats, dahil hindi ako nakapunta noong Sabado sa benefit blues gig sa Hobbit House para kay Anabel Bosch… Sorry Mai, next gig ulit, will bring the gang there to make it up to you. And of course, more importantly, prayers for Anabel whom I don’t really know and whom you most likely don’t know but I presume is very well-loved.

Speaking of the podcast, baka hindi ko naman kayaning araw-arawin ito. Baka gawin nating every Friday na lang, tuwing ang tendency ng balita ay mag-sum up in preparation for the next week, tuwing lalabas ako’t maghahanap ng tugtugan…

O, tama na ang pasakalye.

* * *

May mga ilang bagay na nagpapakabog sa dibdib ko ngayon. Marami-rami, actually, at iba’t ibang nibel. Here’s a sampler of kabogable stuff:

Una, in relation to work at tulad na nga ng ni-post ko sa plurky at sa status ko sa fezbook kahapon, na-block yung mga official email namin sa opisina na ginagamit para magpadala ng press release, transcript, photo release at iba pang bagay para sa mga kaibigan namin sa media. Ka-buwisit nga, kaka-transcribe ko lang ng isang interview ni bosing sa DWIZ at idi-distribute sa media, ayaw mag-send sa yahoo email namin. Sabi may “malicious activity” daw kaya hindi pinayagan ang pagse-send ko. Ganoon din sa gmail address namin, malicious activity din daw. P.I. naman! Buti nasolusyonan ni Boy Bakat Rivalicious at nahuli lang kami ng mga isang oras sa pagre-release.

Sabi nga ni Ted, umiinit na ang laban sa Senado. Kung may sumasabotahe nga sa amin. Kung tutuusin, madali lang namang magpa-block o magpaturing ng isang email bilang spammer, isusumbong lang sa admin ng Yahoo at Google, etc. Ano pa kaya ang kaya nilang gawin sa amin? Pucha, nagtatrabaho lang naman kami. Nagtatrabaho lang naman tayo.

It’s part of the political game, sabi nila. Handa ba ako para rito? Handa ba kami para rito? Dedepensa ba kami o susundot-sundot na rin? Lalaban ba kami sa pamamagitan ng pakikipag-siraan con todo, dahil it’s part of the political game, o sa pamamagitan na lang ng pagpapaka-praning at setting up defenses? To scheme, to be naughty, to be paranoid, is it part of the political game?

But but but but, I just wanna make friends and change the country! (Punyemas, what a wimpy whimper).

* * * 

Trabaho pa rin. Yun naman talaga ang ka-kabog-kabog eh. Madaming cardiologist ang kumikita sa pulitika dahil sa maraming inaatake sa puso. Anyways.

Noong Biyernes naman, nag-imbita kami ng mga blogger para makipagbalitaktakan kay Mar, na wala naman talagang set na agenda ng pag-uusapan kundi ang mag-usap. Masaya naman ang gabing iyon, mainit na mga sagutan pagdating sa pulitika, siyempre kiligan at hagikgikan pagdating sa personal. Ngayon, kung sinasabi ngang mahirap paghaluin ang pulitika at personal, try mong kiligin habang nakikipagtaasan ng boses .

Na lumabas sa experience na iyon ang pinaka-pinangangambahan ko pagdating dito sa trabahong napasukan ko. (Na dapat palang tinatawag kong kausa imbes na trabaho, but there’s a lot of work to be done anyway so it’s just the same.). At heto na nga ang ilang lumabas so far sa internet:

Sabi ni caffeinesparks, isa sa mga blogger na inimbitahan namin sa gabing iyon, “The Senator is more goodlooking in person, although he lacks any kind of gravitas a charismatic leader would need to govern. While young and theoretically promising, he would not be able to command me to jump off a building…  I need a leader who can offer me vision and a sense of proportion.

Na sagot naman ni Patricio Mangubat, we are asking too much and too many things for just one guy to actually provide answers and solve these societal problems which are monumental in the first place, that would require not just executive power to cure; rather, needs collective effort to finally put an end.”

Na hirit naman ni Jester-in-Exile, “perhaps Roxas may not be the best person to become president, but he is the best available choice (or at least, the best available possible choice, as far as we know)… and therein lies the problem.”

Ang pinangangambahan ko, hindi ‘yung dahil medyo negatibo ang lumabas or rather hindi siya nag-end up na poging-pogi pagkatapos ‘nun. Ang pinangangambahan ko, hindi ‘yung dahil sa doon sa “natural class” na kinabibilangan niya (edukado, intelektwal, “angat-sa-lipunan,” atbp.) ay hindi “solid” sa kanya, so to speak. Ang pinangangambahan ko, hindi ‘yung baka ganito rin ang personal kong sentimyento.

Ang mas pinangangambahan ko, ang hinahanap ngayon ng taumbayan ay isang Obama.

At lahat ng mga “presidentiable” ngayon ay magke-claim na sila ang Obama ng Pilipinas. At sinimulan na nga ito ni JojObama Binay, the first Filipino black president. Na actually, mas nauna si Chiz na umasta bilang Chiz EscObama, sa tindig pa lang. Na hindi nagpahuli si Dick Gordon, dahil ang design ng blog niya noon ay talagang kopya sa blog ni Obama. Minsan, inaalaska na rin ako ng mga kaibigan ko, “o, tatakbo na ba si Marrack Obamar?” Minsan, nang i-post ko yung “Marrack Obamar” sa Fezbook status ko ay sumagot ‘yung kaibigan kong nagtatrabaho for Villar ng Manny Barack Villar naman. At paano naman ang Bayani FernandObama, Loren LegardaBama, Ping LacsObama, Noli de CastrObama, kahit Erap EstradaBama?

Medyo tongue-in-cheek lang itong “Obama” hirit kong ito. Pero ang gusto ko talagang sabihin, karamihan sa mga Pilipino ay nakatingin na sa 2010, naghahanap na ng mga papalit kay Gloria, naglalagay na ng mga kataas-taasang ideyal o at the very least naglalagay na ng mga kategorya. Na hindi naman kahindik-hindk talaga. Pero kung lahat ng ideyal, o kategorya o listahan ng mga kwalipikasyon na pinapataw ng mga Pilipino ay i-collate natin at ipagsama-sama, hindi naman magtutugma-tugma ang lahat ng iyon. O baka naman ang lumabas na tanging kwalipikado sa posisyon ay ang Diyos.

(Tongue-in-cheek lang ulit: baka kaya ganito ay dahil ang Diyos ang talagang opposite na ni Gloria, ang demonyo? )

We might not end up winning a campaign based on competency and on doable goals. “Change” has taken on a “revolutionary” meaning; “meaningful change,” even if it would take our country forward, may only end up as second-best or half-baked. Ang kabalintunaan, sa lahat ng mga kategorya o balakin o ideyal na ito, the battle will be won again on the basis of demagoguery, of false promises, of a politics of pleasing everybody.

And that is problematic for me who made a choice early on by joining Mar’s office; who was practically “rescued” from a bright and promising but “detached” (in the “objective,” non-aligned sense of the word) career in journalism; who was at that time disilusioned by the “movement” leftward because we’re not moving forward at all; who wants to change the country. Ayan na naman ‘yung “change” word, ngyemas.

Not that I’m rethinking my career now. I’m staying on, mahigit isang taon na lang, baka may mangyari pang makabuluhan. Or rather: mahigit isang taon na lang, may trabaho pa akong dapat gawin. Iyon ang pinangangambahan ko: mas nagiging masalimuot ang aking trabaho. Pero tinaya ko na ang buhay ko rito, aatras pa ba ako?

* * *

Pero ang dapat nating pangambahang lahat: mukhang all-systems-go na itong Gloria Forever Constitution. Tatanggalin nila si CJ Puno. Para lang sa kanilang maiitim na balak na manatili sa kapangyarihan. If this pushes through, then all our categories, ideals, these “laundry lists,” this “searching for God” will be for naught.

* * *

Panay “pangamba” na ito ah. Ano naman ‘yung “kaligayahan?” Kasama ko si moosie, period.