Mukhang kailangang magpakumbaba at magbaba muli ng GDP target ang pamahalaan

(So makasalanan pala–in the "social sin" sense of the word–ang pagtatakaw ko sa gitna ng bagyo…)

Ayon sa BusinessWorld noong Biyernes, maaaring umabot na sa P113 milyon ang halaga ng nasakunang mga tanim sa apat na rehiyong inabot nang husto–Calabarzon, Mimaropa, Bicol at Silangang Visayas–at wala pa rito ang P35-milyong danyos na dulot ng pagkasira sa dam sa Sta. Cruz, Laguna. Pihado, lalaki at lalaki pa ang bilang na ito habang nagiging kumpleto ang pag-uulat ng mga danyos sa naghihikahos nang sektor ng agrikultura (at sa naghihikahos nitong mga magsasaka).

Bukod pa sa mga halagang ito, mahigit P175 milyon kada oras ng blackout sa buong Luzon ang kabawasan sa ekonomiya, lalo na sa mga sektor ng industriya at ng serbisyo. Ipasok na rin natin ang ulat ng Inquirer, na nagsasabing umaabot sa P293 milyon ang halaga ng imprastrukturang nasira ni Milenyo. Hindi pa kasama sa mga bilang na ito ang halaga ng mga ari-arian (mga bahay at sasakyan, atbp.) na nasalanta, at ang mga tao na bagaman hindi malalagyan ng price tag ay mahalagang-mahalaga. Sa Bicol, na pinaka-minalas noong Huwebes, umaabot diumano sa P2.9 bilyon ang halaga ng sakuna, hindi ko lang alam kung paano ito i-disaggregate.

Tingin ko, hindi makakamtan ang sinisipat ng gobyerno na paglago ng ekonomiya (gross domestic product o GDP) na 5.5% to 6.1%: isang target na naka-angkla raw sa panunumbalik-sigla ng produksyon sa agrikultura at sa tiba-tibang sektor ng serbisyo (kung sa ibang pamamaraan ng pagkukuwenta ng GDP ang titingan natin, naka-angkla ang paglago ng ekonomiya sa higit na paglakas ng consumption).

Mukha nga lang talagang higit na nadali ang agrikultura sa sitwasyong ito: ano ba naman ang epekto ng ilang araw na hindi makapag-text ang mga tao kumpara sa pagkasira ng mga pananim na ipinundar sa loob ng mga buwan, at kung mga orchard pa iyan, mga taon?

(Hindi ko lang ma-sipnay ang hard numbers ng epekto sa ekonomiya, sapagkat 1) hindi pa kumpleto ang ulat ng pamahalaan, at 2) hindi naman talaga ako ekonomista, nagkukunwari lang na marunong magsuri. Ang alam ko lang, likas na optimistic at overstated ang mga target ng gobyerno.)

May nagbabadyang isa pang sigwa: iyon ay si Senadora Miriam laban sa mga naglalakihang billboard, lalo na ang mga nagdulot ng dagdag na sakuna sa pagdalaw ni Milenyo. (Minsan lang ako sumang-ayon sa mambabatas na ini, kaya pagbigyan na ninyo ako.)

Marami talagang mga pasaway at kolorum na mga billboard, na masyadong malapit ang pagkaka-tayo sa mga pangunahing kalsada. Ang alam ko, may distansiya dapat ang mga billboard na iyan mula sa kalsada, nang sa gayon, kung sakaling bumagsak ang mga iyan, kontrolado ang danyos. Ang alam ko rin, maraming billboard ang itinatayo nang hindi sinusunod ang building code: "naipaalam" lang sa kung sinong opisyal ng baranggay, kahit hindi masusing na-inspeksyon ang mga plano.

Tapos dikit-dikit pa, kaya natatakpan tuloy ang kagandahan ng langit ng mga tukso at simbolo ng ganid.

Nagsimula ang pakikipagbuno ni Senadora Miriam laban sa mga billboard–at sa pagtutulak ng kanyang panukalang Billboard Blight Act–nang maiskandalo ang lola sa mga nabibiting tela ng mga kababaihang nakapaskil. Pero madam, medyo matagal na yata ang panukalang batas na iyan, at naaalala lang kapag may malaking bagyo o sakunang dulot ng mga billboard…

Ang pagkakaintindi ko rin sa mga billboard na iyan, madali lamang i-rolyo ang tarpaulin kapag may paparating nang bagyo. Ang alam ko, medyo accurate ngayon ang forecast ng PAGASA. Bakit hindi ibinaba ang mga tarp?